- -18- -
บรรยากาศหน้าห้องฉุกเฉินเต็มไปด้วยความโศกเศร้าแม่ของฮยอกแจนั่งร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของสามีโดยมีพี่สาวของฮยอกแจนั่งร้องให้อยู่อีกข้าง ทงเฮกับซองมินต่างยืนกุมมือของคนรักไว้แล้วร้องไห้ออกมาเงียบๆ ส่วนซีวอนนั้นแทบไปขยับไปจากประตูหน้าห้องฉุกเฉินเลยพยาบาลจะพาไปทำแผลก็ไม่ยอมไปยืนยันว่าจะรอจนกว่าคนรักจะพ้นขีดอันตราย
…..RR….RR….RR….
“เป็นไงบ้างครับพี่ฮัน ...ยังไม่ออกจากห้องฉุกเฉินเลยครับ ...ครับ.. ขอบคุณครับพี่” คิบอมวางโทรศัพย์แล้วเดินไปหาซีวอนเพื่อแจ้งข่าว “พวกมันหนีไปได้... แต่คงไปได้ไม่ไกล แล้วตอนนี้พ่อแกกำลังจะมาที่นี้”
“อืม... ฉันรู้แล้ว” รับคำเสียงเบา
ผ่านไปหลายชั้วโมงก็ยังไม่มีวี้แววคนที่เข้าไปจะกลับออกมาจากห้องนั้นเลยจนในที่สุดประตูก็ค่อยๆเปิดออกพร้อมกับที่ชายวัยกลางคนในชุดผ้าสีเขียวเดินออกมาทุกคนรีบตรงเข้าไปหาชายคนนั้นทันที
“ฮยอกแจเป็นยังไงบ้างครับหมอ” ซีวอนเอ่ยรีบถามทันที
“คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วครับ... ถือว่าโชคยังดีที่กระสุนไม่โดนหัวใจ แต่ยังไงการผ้าตัดก็ยังคงเป็นเรื่องลำบากเพราะกระสุนนั้นเฉียดหัวใจคนไข้ไปไม่กี่เซนทำให้คนไข้เสียเลือดแต่ตอนนี้ไม่ต้องกังวงแล้วนะครับ ไม่มีอะไรหน้าเป็นห่วงแค่รอให้ร่างกายฟื้นตัวเท่านั้น” คุณหมอส่งยิ้มให้กับทุกคน
“ละ...แล้วตอนนี้ ฮึก พวกเราจะขอเข้าไปเยี่ยมเพื่อ น...ได้ไหมครับ” ทงเฮเอ่ยถามเสียงบนสะอื่น
“ได้ครับ แต่คงต้องรอสักพักให้หมอได้ย้ายคนไข้ไปที่ห้องพิเศษเรียบร้อยก่อน งั้นเชิญไปติดต่อที่เค้าเตอร์ด้านหน้าและรออยู่แถวนั้นก่อนนะครับ” พูดจบคุณหมอก็เดินกลับเข้าไปด้านในพวกซีวอนจึงเดินไปรอหน้าเค้าเตอร์สักพักบุรุตรพยาบาลก็เข็นเตียงที่มีร่างเล็กนอนหลับตาพริ้ม ใบหน้าสวยหวานจากที่เคยมีเลือดฝาดกลับซีดขาวจนหน้าตกใจ เครื่องช่วยหายใจสายน้ำเกลือสายให้เลือดห้อยระโยงระยางเต็มไปหมดพอมาถึงห้องพักก็ยังต้องติดที่จับสัญญาณการเต้นของหัวใจอีก
“ฮึก ลูกแม่.. ฮยอกแจหนูต้องพื้นนะลูก” คุณหมอกับบุรุตรพยาบานออกไปแล้วเหลือก็แต่ครอบครัวของฮยอกแจกับพวกซีวอน
“ซีวอน” พ่อของซีวอนเดินเข้ามาหาลูกชายทันทีที่มาถึง “ไม่เป็นไรนะ... เดียวเรื่องเจ้าแทคยอนพ่อจะจัดการต่อให้เอง”
“ขอบคุณครับพ่อ” ร่างสูงกอดพ่อของตัวเองแน่นเป็นการขอบคุณไม่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นพ่อคือคนที่คอยช่วยเขาตลอด
“อืม” ตบหลังลูกชายเป็นการตอบรับและปลอบโยน
o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o
หลายวันผ่านไปฮยอกแจอาการดีขึ้นแต่ยังก็ยังไม่ฟื้นสักทีทำให้คนรอบข้างเป็นห่วงอย่างมาก ถึงคุณหมอบอกว่าอาจเป็นเพราะร่างกายอ่อนแอมากทำให้ฟื้นช้าก็ยังไม่หายห่วง ในทุกๆวันซีวอนจะเป็นคนนอนเฝ้าร่างเล็กไม่ห่างจนแทบไม่ได้พักผ่อนครอบครัวฮยอกแจกับคนอื่นๆก็มาเยี่ยมทุกวันตั้งแต่เช้าถึงเย็นเพื่อรอให้ร่างเล็กตื่นขึ้นมาสักที
ส่วนเรื่องของแทคยอนนั้นพ่อของซีวอนจัดการเทคโอเวอร์บริษัทห้างร้านต่างๆในเครือของ E Company จนหมดแต่ยังคงเหลือหุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นจากบริษัทใหญ่ให้พ่อของแทคยอนไว้เพราะเห็นว่ารู้จักกันมานานและเรื่องนี้ก็เกิดจากการเข้าใจผิดของแทคยอนถึงทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายขนาดนี้ ทางพ่อของแทคยอนทำอะไรไม่ได้และเข้าใจสถานะการดี ส่วนแทคยอนกับลูกน้องนั้นถูกจับมาดำเนินการทางกฏหมายแล้วในข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวและพยายามฆ่ากว่าจะพ้นโทษออกมาคงอีกหลายปีทีเดียว
“ยังไม่ฟื้นอีกหรอ” คิบอมเอ่ยถามเมื่อเข้ามาภายในห้องพร้อมกับทงเฮที่หิ้วตะกร้าผลไม้มาด้วย
“อืม” ร่างสูงส่งเสียงตอบรับในลำคอ มือหนาจับมือเล็กไว้แน่น
“อย่าคิดมากหน้าเดียวเจ้าไก่มันก็ฟื้นนายก็รู้มันขี้เซาจะตายไป” ทงเฮพยายามพูดติดตลกทั้งที่ในใจตัวเองก็ห่วงเพื่อนมากไม่แพ้ร่างสูงเลย “คุณลุงคุณป้ากับพี่โซราไปไหนซะล่ะ?”
“ไปทานข้าวข้างล้างหน่ะ”
“อืมมม... งั้นเดียวฉันปลอกผลไม้ให้นายแล้วกันนายคงยังไม่ได้กินอะไรเลยล่ะสิ” แล้วทงเฮก็เอาผลไม้ในตระกร้าไปล้างและปอกให้กับร่างสูง
ทั้งสามคนนั่งเฝ้าร่างเล็กอยู่เงียบๆคุยกันบ้างเป็นบางครั้ง ครอบครัวของฮยอกแจขึ้นมาแล้วคยูฮยอนซองมินกับพี่ชายของซองมินก็แวะมาเยี่ยมสักพักก็ขอตัวกลับจนถึงตอนนี้ก็เย็นมากแล้วคิบอมทงเฮก็กลับไปได้สักพักแล้วครอบครัวของฮยอกแจก็เพิ่งออกไปเหลือก็แต่ซีวอนทียังนั่งกุมมือเล็กอยู่ที่เดิม
“ฮยอกแจ.... เมื่อไหรนายจะฟื้นขึ้นมาสักที” มืออุ่นไล้แก้มใสที่เริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างแล้วอย่างเบามือ “นายรู้ไหมว่าทุกคนที่รักนายกำลังเจ็บปวดเพราะฉะนั้นตื่นขึ้นมาสักทีเถอะฮยอกแจ... ตื่นขึ้นมาสักทีเถอะคนดีของฉัน”
“ฉันรักนายนะฮยอกแจ”
ทุกครั้งที่อยู่กันแค่สองคนซีวอนจะพล้ำพูดกับฮยอกแจเช่นนี้ทุกครั้งครังนี้ก็เหมือนกัน ร่างสูงกดจูบลงบนหน้าผากมนแล้วซบหน้าลงกับฝ่ามือเล็กหลับตาลงถ่ายทอดความรักและความอบอุ่นผ่านมืออุ่นให้กับคนรักและด้วยความอ่อนเพลียทำให้ร่างสูงหลับไป
o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o
แดดอ่อนๆในยามเช้าที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามากระทบใบหน้าเรียวสวยทำให้เปลือกตาบางค่อยๆขยับขึ้นลงและกระพิบถี่เพื่อปรับสายตาเมื่อเจอกับแสงที่ส่องเข้ามา ตาเรียวเหลือบไปเห็นใครบางคนที่เขาไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก แก้มซากแนบไปกับมือเล็กพร้อมทั้งมือใหญ่ที่โอบประคองมือเล็กนั้นทำให้ฮยอกแจยกยิ้มขึ้นมาทันที น้ำตาหยดใสทำท้าจะไหลรินลงมาบนแก้มใสเมื่อรับรู้ถึงความรักความอบอุ่นและความห่วงใยจากคนรักที่มอบให้กับตัวเอง
“ซีวอน...” เสียงเล็กแหบพร่าเพราะขาดน้ำ
“อือ ... ฮยอกแจ!!” แว่วเสียงเหมือนมีคนเรียกทำให้ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมา ตาคมเบิกกว้างเมื่อเห็นคนรักลืมตาตื่น
“น้ำ...ชั้นหิวน้ำ”
“ได้ๆ”
ร่างสูงรีบรินน้ำใส่แก้วแกะหลอดและนำหลอดมาจ่อไว้ที่ริมฝีปากอิ่มที่แห้งแตกเพราะไม่ได้ดื่มน้ำมาหลายวัน มือหนาวางแก้วลงแล้วกุมมือเล็กไว้อีกครั้ง ริมฝีปากเรียวกดจูบลงบนหลังมือนิ่ม
“ฉันนึกว่านายจะไม่ตื่นขึ้นมาเจอฉันซะแล้ว” ร่างสูงเอ่ยขึ้นมือหนาบีบมือเล็กแน่น อันที่จริงเขาอยากกอดคนรักมากกว่าแต่ก็กลัวว่าคนรักจะเจ็บเพราะยังไม่หายดี
“ฉันก็คิดว่าจะไม่ได้เจอนายอีกแล้ว” น้ำตาค่อยๆไหลรินอาบแก้มเนียน “....ซีวอน ฮึกฉันกลัว กลัวจะเสียนายไป กลัวว่าเราจะไม่ได้พบกันอีก” เป็นร่างเล็กเองที่โถมเข้าใสร่างสูงไม่สนใจว่าตัวเองจะเจ็บแค่อยากกอดชายตรงหน้านี้เท่านั้น
“ฉันต่างหากที่กลัวจะเสียนายไป” แขนแกร่งโอบกอดร่างเล็กไว้แนบแน่น “รู้ไหมตอนฉันเห็นนายโดนยิงหัวใจฉันเหมือนจะหยุดเต้น ในหัวคิดแต่ว่าทำไมทำไมไม่เป็นฉันที่ถูกยิง”
“ฮึก ขอโทษ นะที่ทำให้นายเจ็บ ฮือออ ฮึก”
“แต่นายรู้ไหมฮยอกแจว่าตอนนี้....” ร่างสูงผละออกตามคนจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตอย่างมีความหมาย “ฉันดีใจที่สุดที่ได้นายกลับคืนมา หัวใจที่กำลังจะหยุดเต้นมันกลับมาเต้นรัวอีกครั้ง .....เพราะนาย”
ร่างเล็กหลับตาพริ้มเมื่อร่างสูงค่อยๆโน้มหน้าลงมา ริมฝีปากของทั้งสองแนบสนิทบดเบียดเคล้าคลึงมอบความรักให้แก่กันโดยที่ร่างสูงไม่ได้ลุกล่ำเขาไปในโพลงปากเล็กก่อนจะผละออก
“มีตั้งหลายเรื่องที่อยากพูดกับนายแต่ตอนนี้นายเพิ่งฝื้นฉันจะเรียกหมอมาตรวจและนายจะได้พักผ่อน” ซีวอนกดปุ่มเรียกพยาบาลและรอให้คุณหมอตรวจอาการของคนรักขณะที่รอร่างสูงก็โทรไปแจ้งข่าวให้กับครอบครัวของฮยอกแจคิบอมทงเฮและคยูฮยอนซองมินไม่นานทุกคนก็มาถึงโรงพยาบาล
“ฮยอกแจลูกฟื้นแล้ว... แม่นึกว่าลูกจะไม่ตื่นซะแล้วรู้ไหม” คุณนายลีตรงเข้าไปกอดลูกชายทันทีที่มาถึง
“ต้องตื่นสิฮะ ผมรู้ว่ามีคนที่ผมรักและรักผมรออยู่แต่ผมแค่ขึ้เซาไปหน่อยก็เลยตื่นช้าไปนิดเอง ฮ่ะฮ่ะ” ฮยอกแจพูดเสียงอ่อนติดตลกพร้อมกับส่งยิ้มกว้างให้กับทุกคน
หลังจากนั้นห้องทั้งห้องก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของทุกคนจนเวลาล้วงเลยมาถึงเย็น ตอยนี้ทุกคนกำลังถยอยกันกลับเหลือก็แต่คยูฮยอนซองมินและซีวอน
“ผมมีเรื่องจะคุยกับพี่ครับ” คยูฮยอนพูดขึ้นมือหนาจับมือซองมินไว้แน่น
“เรื่องของพวกเราใช้ไหม?” ฮยอกแจพูดพร้อมส่งยิ้มให้
“ครับคือ....”
“ขอโทษครับ สำหรับทุกอย่าที่ผมเคยทำกับพี่” ซองมินพูดขึ้นใบหน้าหวานก้มลงมองพื้นอย่างคนสำนึกผิด “เพราะผมเห็นแก่ตัวทำให้พี่กับคยูฮยอนที่กำลังไปกันได้ดีต้องแยกทางกันแล้วยังทำให้พี่เสียใจตั้งหลายครั้ง... ทุกอย่างเป็นความผิดผมเอง ขอโทษครับ” ร่างอวบก้มหัวให้ร่างเล็กเป็นการยืนยันการขอโทษ
“หึ ไม่ต้องขอโทษฉันหรอก” มือเล็กกำมือของซีวอนแน่น “ฉันกับคยูฮยอนเราเป็นได้แค่พี่น้องที่สนิทกันมากมาตั้งนานแล้วล่ะ” ฮยอกแจยิ้มออกมา
”ตอนนั้นเราก็แค่แยกไม่ออกระหว่างความรักแบบพี่น้องกับความรักที่คนคนหนึ่งจะมีให้อีกคนได้ก็เท่านั้นแต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่าใครคือคนที่เรารักและจะใช้ชีวิตด้วยตลอดไป ใช่รึเล่าคยูฮยอน?”
“ครับ” ร่างโปร่งยิ้มให้กับพี่ชายที่แสนดีของตัวเอง
“เพราะงั้นเรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้ผ่านไปแล้วกัน นายสองคนสมควรจะมีความสุขได้แล้ว คยูฮยอนนายต้องดูแลซองมินดีๆและซองมินฉันเชื่อว่านายจะดูแลคยูฮยอนได้เป็นอย่างดีและไม่ต้องห่วงฉันนะ” ร่างเล็กหันไปยิ้มให้กับคนรัก “เพราะตอนนี้ฉันมีคนที่จะอยู่เคียงข้างฉันและมอบความรักให้ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว ขอให้พวกนายมีความสุขมากๆนะ ....พี่ชายคนนี้จะอยู่ข้างพวกนายเสมอ”
ซองมินโผกอดร่างเล็กที่นั่งอยู่บนเตียงแน่นแทนความขอบคุณ ร่างทั้งร่างสั้นสะท้านด้วยแรงสะอื่นทั้งๆที่เขาทำไม่ดีด้วยทุกครั้งที่เจอกันแท้ๆแต่คนคนนี้กลับดีกับเขาขนาดนี้นะ
“ขอบคุณ ขอบคุณครับพี่ฮยอกแจ”
o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o
หนึ่งปีผ่านไป
ลานกว้างหน้าคณะบริหารที่โต๊ะม้าหินใต้ต้นไม้มีหนุ่มร่างบอบบางสองคนกำลังคุยเล่นกันอย่างออกรสข้างๆร่างบางคนหนึ่งจะมีชายหนุ่มแก้มป่องนั่งข้างกันเป็นประจำ
“นี่ฮยอกแจทำไมวันนี้ซีวอนถึงยังไม่มาหานายล่ะ? นี่มันก็ได้เวลาเลิกเรียนแล้วนะ” ทงเฮถามเพื่อนเมื่อเห็นว่าเย็นมาก แล้วถ้าเป็นปกติซีวอนไม่เคยมารับฮยอกแจส่าย
“ติดสาวมั้ง ฮ่ะฮ่ะ อ๊ะ!!” ฮยอกแจรีบหันไปมองค้อนคนที่ช่วงชิงความหอมไปจากแก้มใส
“ลงโทษคนขี้จุ๊ ไปบอกทงเฮแบบนั้นฉันก็แย่หน่ะสิ” ร่างสูงนั่งลงข้างๆคนรัก “วันนี้พวกนายไปกินข้าวที่บ้านเราสิพ่อแม่กับพี่โซรามา พวกนายไปด้วยก็ดีกินหลายๆคนสนุกดีจะค้างที่บ้านก็ได้นะ”
“ไปสิ... แต่ต้องทำของดีเลี้ยงฉันเยอะๆนะ แหม...ดีจังวันนี้ประหยัดค่ากับข้าวได้ตั้งมื้อหนึ่งแหน่ะคิบอม”
“ที่รักอย่าพูดแบบนั้นสิ มันเหมือนฉันไม่มีปัญญาเลี้ยงนายเลย”
“ก็ไม่ดีรึไง? นายจะได้มีเงินเลี้ยงฉันได้นานขึ้นอีกไง?”
“เออ... ก็จริง ทำไมที่รักฉันฉลาดแบบนี้นะมาจุ๊บที” ว่าแล้วก็หอมแก้มเนียนแรงๆไปที
“พวกนายนี้ตั้งแต่เปิดตัวว่าเป็นแฟนกันล่ะเอาใหญ่เลยนะ ไม่อายบ้างรึไง?” ฮยอกแจบ่นอุบ
“อิจฉาเค้ารึไง? จะให้ฉันทำแบบนั้นบ้างก็ได้นะฉันเต็มใจ” ซีวอนพูดแหย่ร่างเล็กให้ได้งอนเล่น
“บ้าดิ!! ไม่เอาแล้วจะกลับไปหาพ่อกับแม่ดีกว่า” ร่างเล็กรีบลุกเดินออกไปแต่ก็หันมาเรียกค่างสูงให้ตามไปด้วย “นี้จะกลับไหม? มาขับรถเลยนะ”
“คร๊าบบบบ..... คุณนายชเว” ไม่วายแกล้งให้ร่างเล็กต้องเขินเล่นอีกก่อนที่ทั้งสี่คนจะเดินทางไปบ้านของซีวอน
“แม่ฮะ... คิดถึงจังเลยยยย” ร่างเล็กวิ่งไปกอดผู้เป็นแม่แน่นทันทีที่มาถึงแล้วหอมแก้มซ้ายขวาไปหลายทีก่อนจะผละออก
“มาถึงก็อ้อนกันเลยนะ” ทงเฮพูดด้วยความหมั่นใส
“อิจฉาล่ะสิ... ไปฮะเข้าไปข้างในกัน”
“หิวล่ะสิเราถึงได้รีบชวนเข้าบ้านน่ะ”
“เหอะๆ รู้ทันอยู่เรื่อยเลยนะฮะ”
“จริงๆเลยเชียว มาๆทุกคนไปทานข้าวกัน” พ่อซีวอนเอ่ยชวนทุกคน
ตอนนี้ซีวอนกับฮยอกแจย้ายเข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลชเวได้หลายเดือนแล้ว เพราะพ่อของซีวอนเห็นว่าอยู่ข้างนอกคงไม่สะดวกและไม่ปลอดภัยเลยให้มาอยู่ที่บ้านดีกว่า อีกอย่างเขาก็ชอบลูกสะใภ้คนนี้มากฮยอกแจเป็นเด็กน่ารักสดใสนิสัยดี
ตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่บ้านนี้ก็ทำให้บ้านหลังนี้ที่เคยเงียบเหงาไม่เงียบเหงาอีกต่อไป และในทุกเดือนพ่อแม่กับพี่สาวของฮยอกแจจะมาหาฮยอกแจที่นี้นั้นยิ่งทำให้บ้านดูเหมือนบ้านมากขึ้น
“นี้อาทิตย์หน้าสอบเสร็จไปเที่ยวทะเลกันไหม” ทงเฮพูดขึ้นขณะนั่งทานของว่างที่สวนหลังบ้าน
“ทะเลหรอ?! ก็ดีสิฉันอยากไป” ฮยอกแจทำท่าดีอกดีใจ
“ก็ดีนะ งั้นสอบเส็จเราไปกัน” คิบอมพูดขึ้นบ้าง
“ชวนคยูฮยอนกับซองมินไปด้วยสิ หลายๆคนสนุกดี” ฮยอกแจเสนอความคิด
“อืม... พวกเราไม่ค่อยได้เจอสองคนนนั้นเลยนะ” ทงเฮพูด
“แต่ฉันอยากไปกับนายแค่สองคนอ่ะ ฮยอกแจ....” อยู่ซีวอนก็พูดขึ้นแล้วทำตาปริบๆปากยื่นๆใส่ร่างเล็กทำเอาคนรอบข้างแทบอ้วก “ฮันนี่มูนไง ฮันนี่มูน เรายังไม่เคยไปฮันนี่มูนกันเลยนะ”
“จะบ้ารึไงพูดอะไรก็ไม่รู้ฮันนีมงฮันนี่มูนอะไร เรายังไม่ได้แต่งงานกันสักหน่อยแล้วอีกอย่างทงเฮเป็นคนชวนนะไม่ใช่ฉัน” ร่างเล็กโวยวายพูดอะไรก็ไม่รู้ไม่อายเลย
“ใครชวนก็เหมื่อนกันนั้นล่ะ ฉันคิดมาตั้งนานแล้วนะว่าอยากไปกันสองคนไปกับฉันนะฮยอกแจ ไม่ต้องสนพวกนี้หรอกเพราะโลกของฉันมีแค่นายคนเดียว.. นะ”
“แหวะ... จะอ้วกซีวอนนายไปเอาคำเสี่ยวๆพวกนี้มาจากไหนเนี่ยแล้วไอ้ท่าทางแบบนั้นอีก เห็นแล้วจะอ้วกอ่ะ” ทงเฮว่าเข้าให้หมั่นใส้ทำมาเป็นอ้อนน่ารักตายชิส์ เขาเป็นคนต้นคิดไปเที่ยวทะเลแท้ๆมาบอกไม่ให้เพื่อนเขาไปได้ไงทงเฮไม่ยอมหรอก! “คิบอมกลับเหอะ ขนลุก ปรื๊อออ....”
ว่าแล้วก็ลุกหนีไปคิบอมบอกลาเพื่อนก่อนจะตามคนรักไปทิ้งไว้ก็แต่ซีวอนกับฮยอกแจที่มัวแต่เถียงกันไปมาจนไม่ทันสังเกตุว่ามีพวกผู้ใหญ่คอยมองพวกเขาอยู่ด้วยสายตาเปี่ยมสุข
o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o
หาดทรายสีขาวน้ำทะเลสีฟ้าใสสายลมแสงแดดนั้นทำให้ร่างเล็กที่นั่งกอดเข่าบนพื้นทรายสีขาวละเอียดนั้นรู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก วันนี้เป็นวันแรกที่พวกเขามาถึงที่นี้คนอื่นๆกำลังเตรียมตัวลงเล่นน้ำทะเลกันแต่ฮยอกแจที่เปลี่ยเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็แอบมานั่งลงตรงนี้คนเดียว
“หนีมานั่งคนเดียวแบบนี้ฉันน้อยใจนะฮยอกแจ” ซีวอนที่เห็นว่าคนรักหายไปจึงออกมาตามหาและเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังนั่งชมวิวอยู่คนเดียวใบหน้าสวยหวานกำลังยกยิ้มให้กับภาพตรงหน้าอย่างมีความสุข
“ก็ฉันรู้ว่ายังไงนายก็ต้องหาฉันเจอไง” ฮยอกแจหันมายิ้มให้คนรักที่นั่งลงข้างๆแล้วโอบไหล่ของตัวเองไว้
“ชอบไหมถ้านายชอบคราวหน้าเรามาด้วยกันสองคนนะ”
“อื้อ! แค่เราสองคน” ตอบรับอย่างน่ารัก ศรีษะเล็กซบลงบนไหลกว้างของคนรัก ทั้งสองคนนั้งอยู่อย่างนั้นอยู่นานจนพวกคิบอมลงมาจากบ้านพัก
“ฮยอกแจ....... ไปเล่นน้ำกัน” ทงเฮวิ่งมาหาเพื่อนพร้อมกับห่วงยางเป็ดน้อยสีเหลืองอ๋อย
“ไปสิ” ฮยอกแจหันไปยิ้มให้เพื่อนก่อนจะลุกขึ้นเดินไปจูงมือซองมินให้มาเล่นด้วยกัน “ไปกันซองมิน”
ทั้งสามคนรีบวิ่งลงไปในทะเลทันทีส่วนพวกหนุ่มๆก็ได้แต่นั่งมอง นี้ดีนะที่เป็นแกะส่วนตัวของซีวอนไม่งั้นสามสาว??คงไม่ได้ลงเล่นน้ำให้เป็นเป้าสายตาใครๆแน่ ก็ดูเสื้อผ้าที่ใส่แนบเนื้อซะเห็นไปถึงไหนๆแล้ว แบบนี้คงปล่อยให้พ้นคืนนี้ไปไม่ได้แล้วว่าแล้วสามหนุ่มก็มองหน้ากันพร้อมกับยกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กันก่อนจะเข้าไปนัวเนียสาว??ที่กำลังเล่นน้ำกันอย่างเพลิดเพลิน ตกค่ำทุกคนก็มาช่วยกันย่างบาบีคิวกับของทะเลทานกันอย่างสนุกสนาน
“นี่ๆๆ มันจะไหม้แล้วนะคิบอม” ทงเฮโวยวายเมื่อเห็นว่ากุ้งที่ย่างไว้กำลังจะไหม้เพราะร่างหนาเอาแต่กินไม่สนใจอย่างอื่นเลย “กินอยู่นั้นล่ะอืดจะแย่อยู่แล้วนะนาย”
“โธ่...ที่รักถ้าไม่กินคืนนี้ก็ไม่มีแรงกันพอดี” คิบอมพูดด้วยเสียงกวนพร้อมกับส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้กับร่างบาง
“ไอ้แก้มหื่น!! ฉันไม่คุยกับนายแล๊ววว..” ทงเฮเดินหนีไปพร้อมกับแก้มใสที่แดงเรื่อขึ้นมาเมื่อนึกถึงเรื่องที่คนรักจะทำคืนนี้
“พวกพี่เค้ารักกันดีนะครับ” คยูฮยอนพูดขึ้น
“ก็นะ” ฮยอกแจตอบ “ซองมินอิ่มไหมจะเอาอะไรอีกรึเปล่า?”
“ไม่ครับขอบคุณ” ฮยอกแจพยักหน้าเข้าใจตาเรียวมองหาคนรักที่บอกจะไปห้องน้ำแต่ยังไม่มาสักที “ทำไมซีวอนไปนานจัง เดียวฉันมานะจะไปตามซีวอซะหน่อยไม่รู้เป็นอะไรรึเปล่าหายไปตั้งนานแล้ว”
ฮยอกแจเดินเข้ามาในบ้านพักขาเรียวพาร่างเล็กไปตามมุมต่างๆของบ้านเพื่อหาคนรักเพราะไปดูที่ห้องน้ำแล้วไม่เจอ
“ส่งสัยจะอยู่ข้างบน” ฮยอกแจเดินขึ้นชั้นสองไป มือเล็กผลักประตูห้องของตัวเองกับซีวอนเข้าไปแต่ในนั้นไม่มีแม้แต่เงาของร่างสูงพอจะออกจากห้องไฟก็ดับลงกะทันหันประตูห้องถูกปิดล็อกอย่างดีและยังไม่ทันที่ร่างเล็กจะได้ตั้งตัวก็ถูกโถมเข้าใส่จนล้มลงไปนอนบนเตียงนุ่มตาเรียวเปิกกว้างด้วยความตกใจ
“ช่ว...ย อืออือ...” ร่างเล็กดิ้นเร่าพยายามร้องให้คนช่วยแต่ก็ถูกปิดปากไว้ก่อน
“นึกว่าจะไม่ตามหากันแล้วซะอีก ....ที่รัก” เสียงทุ่มคุ้นหูกระซิบบอกก่อนจะเลื่อนมือออกจากปากเล็ก
“ฮึ้ย!! คนบ้าตกใจหมดเล่นอะไรไม่เข้าเรื่องเลย” มือเรียวตีเข้าที่ไหลหนาไปทีก่อนจะดันร่างสูงให้ออกห่างจากตัวแต่ร่างสูงไม่ยอมขยับไปไหนเลย “นี้ลุกเลยทุกคนรออยู่ข้างล่างนะ”
“ไม่ลุก! ไหนๆมาถึงนี้แล้วเรามาเปลี่ยนบรรยากาศกันดีกว่านะที่รัก ฟอดด..” ไม่พูดเปล่าร่างสูงยังขโมยความหอมจากแก้มเนียนไปฟอดใหญ่ๆอีกต่างหาก “แล้วอีกอย่างเราไม่ได้ทำกันมาเป็นอาทิตย์แล้วนะตั้งแต่สอบแล้วตอนนี้ฉันก็หิวอยากกิน..... นายจะแย่”
“ไอ้บ้าซีวอน ไอ้ม้าหื่น อ๊าก... ปล่อยมือฉัน ...ฉันไม่ได้อยากจับน้องนายสักหน่อย” ฮยอกแจร้องโวยวายเพราะซีวอนจับมือเล็กให้จับที่น้องชายของตัวเองที่ตื่นตัวเต็มที่พร้อมออกศึก
“อือออ ไม่เอานะซีวอน อือ..อ”
ริมฝีปากอุ่นร้อนบดเบียดเคล้าคลึงริมฝีปากอิ่มจากเนิบนาบเป็นเร้าร้อน จากที่ขัดขืนร่างเล็กกลับตอบรับจูบของคนรักด้วยความเต็มใจ เรียวลิ้นชื้นแฉะกวาดต้อนลิ้นเล็กให้หยอกล้อพัวพันแลกความหอมหวานให้แก่กันอย่างไม่รู้เบื่อ ส่วนมือหนาก็ทำหน้าที่ถอดเสื้อผ้าของร่างเล็กและตัวเองออก
“แฮ่ก....ๆ อา...อือ”
ร่างเล็กบิดเร้าเมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนผละจากริมฝีปากอิ่นแล้วไปเล็มเลียตุ่มไตเม็ดเล็กอย่างเมามันส์ ใบหน้าสวยหวานเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อผิวใสแดงเรื่อด้วยอุณหภูมิภายในกายที่เพิ่มขึ้นตามแรงอารมณ์ที่ร่างสูงปลุกปั่น
“ฮยอกแจตัวนายทั้งนุ่มทั้งหวานเลยรู้ไหม” ซีวอนกระซิบเสียงพร่าแล้วใช้ริมฝีปากขบเม้มใบหูเล็ก ฝ่ามืออุ่นร้อนลูบไล้ไปมาบนผิวนุ่มก่อนจะเลื่อนไปที่แกนกายเล็กที่กำลังตื่นตัวแล้วรูดขึ้นลงเนิบนาบ
“อื้อ... อ๊าาา อยะ อย่าแกล้งกันสิ อา” ร่างเล็กต่อว่าร่างสูงที่แกล้งทำช้าๆให้ตัวเองได้ปั่นป่วนเล่น
“ถ้าไม่อยากให้แกล้งก็ทำให้ฉันบ้างสิ” ร่างสูงกระซิบเสียงแหบพร่า
“เอาเปรียบกันชัดๆ” ร่างเล็กพูดงอนๆ แต่ก็ยอมทำตามที่ร่างสูงบอก
ฮยอกแจผลักซีวอนให้ลงไปนอนราบกับพื้นเตียงแล้วตัวเองก็ขึ้นคร่อมร่างสูงแทนมือเรียวลูบไล้แผ่นอกกว้าง สะโพกมนบดเบียดแกนกายร้อนยั่วเย้าให้ร่างสูงได้เสียวกระสันเล่น ก็ใครใช้ให้แกล้งเขาก่อนล่ะ
“อือ..”
ใบหน้าเล็กซุกไซ้ซอกคอแกร่งขบเม้มจนเป็นรอยทุกที่ที่ริมฝีปากของตัวเองลากผ่านแล้วหยุดลงที่ยอดอกสีเข้มลิ้นเล็กแลบเลียหยอกล้อก่อนริมฝีปากอิ่มจะดูดกลืนยอกอกของร่างสูงแล้วขบเม้มสะลับกันไปมาทั้งสองข้าง
“ซี๊ดด อา .. ฮยอกแจ” ร่างสูงครางชื่อคนรักเสียงพร่าเมื่อร่างเล็กค่อยๆลากลิ้นจากแผงอกต่ำลงเรื่อยไปถึงหน้าท้องแกร่ง “อืออ.. ซี๊ดดด...”
มือเล็กกอบกุมแกนกายร้อนรุ้มลิ้นเล็กแตะเลง้บาตรงส่วนปลายแกนกายของร่างสูงก่อนจะเล็มเลียตั้งแต่โคนจรดปลายแล้วส่งแท่งร้อนเข้าโพลงปากเล็ก ทำให้ร่างสูงที่ใช้แขนยันกายกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ต้องเงยหน้าครางฮือทันทีด้วยความเสียวซ่าน
ริมฝีปากเล็กครอบคลองแกนกายร้อยแทบไม่หมด เพราะของร่างสูงทั้งร้อนและคับแน่นเต็มโพลงปากเล็กไปหมดร่างเล็กจึงต้องใช้มือช่วยอีกแรง ปากเล็กรูดแกนกายร้อยขึ้นลงส่วนมือเรียวก็กำส่วนที่ครอบคลองปากเล็กไม่ได้ไปแล้วรูดขึ้นลงด้วย
ซีวอนจ้องมองการกระทำของร่างเล็กอย่างหลงใหล มือหนาลูบผมนิ่มสลวยก่อนจะจับใบหน้าสวยหวานเงยขึ้นมาแล้วกดจูบที่ริมฝีปากอิ่มอย่างเร้าร้อน ฝ่ามือร้อนลูบไล้ไปตามผิวใสตั้งแต่แผ่นหลังเล็กจนถึงสะโพกมนแล้วขย่ำแก้มก้นนิ่มอย่างมันเขี้ยว
“อืออ อาา...า” ฮยอกแจครางเสียงหวานเมื่อร่างสูงส่งนิ้วเรียวเข้าไปในช่องทางรัก มือเรียวจิกเล็บลงบนไหล่หนาจนเป็นรอยยาวเพื่อระบายความเสียวซ่าน
ร่างสูงค่อยๆส่งนิ้วที่สองเข้าไปเป็นการเบิกทางแล้วความหาจุดไวสัมผัสของร่างเล็ก ช่องทางรักบีบรัดนิ้วแกร่งแน่นเมื่อไปสะกิดโดนจุดเข้า ร่างสูงไม่รอช้าส่งนิ้วที่สามเข้าไปแล้วชักเข้าชักออกย้ำตรงจุดไว้สัมผัสจนร่างเล็กครางไม่หยุด
“อ๊า...าา อา อือ อ๊า...า”
ร่างสูงถอมนิ้วออกจ่อแกนกายไปที่ช่องทางรักแล้วกดสะโพกเล็กให้กลืนกินแกนกายใหญ่เข้าไปจนสุดทาง
“อือ ขยับสิ” ร่างสูงบอก
“อา..อ อือ” ฮยอกแจยกสะโพกขึ้นจนแกนกายเกือบหลุดและกดสะโพกลงมาจนสุดทำแบบนี้อยู่สองสามครั้งให้คุ้นชินก่อนจะเพิ่มความเร็วขึ้นอีก
“อาาา....า อ๊า”
“อา.. อะ”
“อ๊า อ๊อา ....อื้อออ”
“อือ...อ.อ ซี๊ด.”
ซีวอนพลิกตัวให้ฮยอกแจลงไปนอนราบกับเตียงแล้วขยับสะโพกหนาเข้าออกรัวเร็วจนร่างเล็กบิดเร้า แขนเล็กโอบรอบคอร่างสูงไว้แล้วโน้มให้ลงมารับจูบเร้าร้อนที่ร่างเล็กมอบให้โดยสะโพกหนายังคงทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี
“อ๊าา ระ แ รงอีก อือ ซีวอน” ร่างเล็กวอนขอ “จะ จะออกแล้วว..”
“ซี๊ดด.. ”
“อ๊าาา....าา....”
ร่างสูงกระแทกแกนกายแรงและเร็วขึ้นจนร่างเล็กเกร่งไปทั้งตัวไม่นานทั้งสองร่างก็เกร่งกระตุกปลดปล่อยหยาดน้ำรักออกมาแทบจะพร้อมกัน ร่างสูงถอนกายออกจากช่องทางรักที่อัดแน่นไปด้วยหยาดน้ำเหนียวสีขาวขุ่น จนไหลเยิ้มออกมาตามเรียวขาขาวเนียน
“ฮยอกแจ.... ฉันรักนาย” ร่างสูงกดจูบที่หน้าผากมนแล้วร่างสูงก็หันไปหยิบอะไรบางอย่างจากลิ้นชักข้างเตียง ฮยอกแจมองตามการกระทำนั้นอย่างสงสัย
“หาอะไรหรอ?”
ซีวอนไม่ตอบแต่ยื่นกล้องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มให้คนรักแทน ฮยอกแจรับมาไว้ในมือจ้องมันอยู่นานแล้วก็มองไปที่คนรัก ซีวอนทำท้าให้เปิดมันออกฮยอกแจจึงทำตาม
“นี่มันแหวนนิ... จะให้ฉันอีกทำไมวงนี้ก็ดีอยู่แล้ว” ฮยอกแจชูแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายให้คนรักดู
“วงนั้นแค่เอาไว้หมั้นแต่วงนี้....” ร่างสูงถอดแหวนบนนิ้วเล็กออกแล้วหยิบวงที่อยู่ในกล้องออกมา “เอาไว้แต่ง... ฮยอกแจแต่งงานกับฉันนะ”
แหวนทองคำขาวล้อมด้วยเพชรน้ำงามรอบวงดูเรียบๆแต่หรูหร่าถูกสวมลงไปบนนิ้วนางข้างซ้ายแทนที่แหวนวงเก่า ดวงตากลมโตเรื่อไปด้วยน้ำตาเมื่อคนรักสวมแหวนให้แล้วจุมพิษแผ่วเบาบนหลังมือ
“นายจะแต่งงานกับฉันไหมฮยอกแจ” ร่างสูงถามย้ำ
“แต่งสิ ...ยอมให้ขนาดนี้แล้วไม่แต่งได้ไง คิกคิก” ฮยอกแจตอบรับติดตลกก่อนจะโผกอดคนรักแน่น ทั้งสองกอดกันอยู่นานก่อนจะผละออกจากกัน
“แต่ทำต้องมาขอกันตอนนี้ด้วยไม่โรแมนติกเลยนายน่ะ” ฮยอกแจยู่หน้าแล้วก็ต้องหน้าแดงเพราะคำพูดตัวเอง “ขอแต่งงานบนเตียงที่เพิ่งจะ...ทำแบบ...นั้นไปเนี่ยนะ”
“บนเตียงเนี่นล่ะดี” ซีวอนตอบน้ำเสียงทะเล้น ”พอทำเสร็จก็ขอแต่งเลยนายจะได้ไม่มีข้ออ้างไม่แต่แต่งกับฉัน ฉันกลัวนายไม่ยอมแต่งด้วยจริงๆ”
“ไอ้บ้า! แล้วที่ผ่านมาฉันไม่ได้เป็นของนายรึไงกัน” ฮยอกแจพึมพัมเบาๆ ทำให้ร่างสูงนึกอยากจะรักร่างเล็กนี้อีกหลายรอบแต่คงต้องรอไปก่อนก็วันนี้วันพิเศษนิ
“แต่งแล้วเราจะมีลูกด้วยกันสักกี่คนดีฮยอกแจ” ร่างสูงพูดแหย่
“บ้าฉันเป็นผู้ชายมีลูกได้ที่ไหน” มือเล็กตีเข้าที่แขนแกร่ง
“ได้สิ ... ทำบ่อยๆเดียวลูกก็มาเองล่ะ”
“ไอ้ม้าหื่น นี่แหน่ะตีให้หายหื่นเลย” ฮยอกแจตีแขนซีวอนอีกหลายทีก่อนจะถูกซีวอนรวบมือไว้ ตาคมจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยของคนรัก
“ฉันรักนาย ซีวอนรักฮยอกแจ ความรักของฉันจะมีให้แค่นายคนเดียวตลอดไป”
“ฉันก็รักนาย ฮยอกแจรักซีวอนที่สุดเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปและเราจะรักนายตลอดไปนะ” ฮยอกแจกดจูบที่ริมฝีปากอุ่นแผ่วเบาเป็นการให้สัญญา ร่างสูงจึงย้ำคำมั่นสัญญากับคนรักด้วยการกดจูบที่ริมฝีปากอิ่มอีกครั้ง ทั้งอ่อนหวานนุ่มนวลและเนิ่นนานเหมือนความรักของคนทั้งคู่ที่มอบให้กันตลอดเวลาที่ผ่านมาและจะเป็นแบบนี้ตลอดไป
-END-
PS.อย่าลืมเม้นนะจ๊ะ
เม้นกดเลย!! (ทำไมซ่อนลิงค์มิได้งง??)
http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=578118&chapter=23
