In My Bad[17]

posted on 26 Aug 2010 13:45 by spencer-lee

Title :: In My Bad
Author :: Spencer lee
Type :: drama comedy รึเปล่าไม่รู้??
Rate :: PG-13 , NC-17
Note :: ฟิกเรื่องนี้แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้น โปรดใช่วิจรณญาณในการอ่านค่ะ>__<

- -17- -

เสียงเอะอะโวยวายข้างนอกทำให้ร่างเล็กที่กำลังร้องไห้เงยหน้าขึ้นมามองไปที่ประตู ข้างนอกต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นนะ ทำไมถึงได้มีเสียงเหมือนคนกำลังต่อสู้กันแล้วไหนจะเสียงเหมือมีใครคว้างปาข้าวของด้วยหรือว่า......

“.....ซีวอน” ฮยอกแจครางชื่อคนรักออกมาเสียงเบา

ก่อนรีบพาตัวเองลงจากเตียงนุ่มเดินตรงไปที่ประตูแต่ไปได้ไม่ถึงครึ่งทางก็ต้องหยุดลงเพราะโซ่เส้นใหญ่นั้นยาวไม่พอ ฮยอกแจพยายามตึงโซ่ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีทางสำเร็จ

“อืออออ แฮ่กๆ หลุดซิ... หลุด” ฮยอกแจออกแรงตึงสุดกำลังแต่ก็ไรประโยชน์ ทั้งฝ่ามือนุ่มกับข้อเท้าเล็กแดงเถือกเพราะแรงเสียดสี แต่ถึงมือเล็กกับข้อเท้าจะเจ็บแค่ไหนแต่ฮยอกแจก็ยังไม่เลิกง่ายๆ

ปึง

แทคยอนเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางรีบร้อนก่อนจะเข้าไปปลดโซ่เส้นใหญ่ที่ข้อเท้าเล็กแล้วดึงฮยอกแจให้เดินตามออกมานอกห้องตามทางเดินโล้ง แต่ถึงอย่างนั้นร่างเล็กก็ยังได้ยินเสียงเอะอะอยู่เป็นระยะ

“ปล่อยนะ... นายจะพาฉันไปไหน แล้วเสียงเอะอะนั้นคืออะไร”

“เข้าไป! จนกว่าไอ้ซีวอนมันจะตายตามน้องชายฉันไป ....อย่าหวังว่านายจะได้ออกจากห้องนี้” แทคยอนดันร่างเล็กเข้าไปในห้องทรงสามเหลี่ยมที่หน้าจะเป็นห้องใต้หลังคา ร่างสูงเดินออกไปจากห้องปิดประตูแล้วคล้องกุญแจดอกใหญ่ไว้หน้าห้องเพื่อไม่ให้ร่างเล็กออกไปไหนได้

ปึงๆ ปึงๆ

“เปิดประตูเดี่ยวนี้นะ เปิดซิ” มือเล็กทุบประตูปึงปัง “ซีวอน..... ซีวอน!!”

ร่างเล็กร้องเรียงคนรักหวังให้ซีวอนผ่านมาได้ยินถึงจะได้แค่หวังแต่ฮยอกแจก็ยังคงเรียนกต่อไป ใครกันจะเดินขึ้นมาถึงที่นี้ได้ แทคยอนบอกว่าถ้าซีวอนตายเขาถึงจะได้ออกจากห้องนี้ถ้างั้นซีวอนก็กำลังตกอยู่ในอันตรายนะซิ!!

“ซีวอน ฮึก ไอ้ประตูบ้าเปิดซิ!! เปิด... ปล่อยฉันออกไปนะ” ฮยอกแจทรุดนั่งลงกับพื้นหน้าประตู ร่างกายมันเหมือนกับไม่มีแรงจะยืนเมื่อนึกถึงคนรักที่อยู่ข้างนอก เป็นห่วงคนรักเหลือเกินกลัวจะเกิดอันตรายกับคนรักกลัวกลัวเหลือเกิน

o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o

ร่างสูงยันชายชุดดำที่พุ่งเข้าใส่ก่อนจะปล่อยหมัดใส่ชายอีกคน ตาคมมองหาร่างสูงใหญ่ของแทคยอนที่อาศัยช่วงชุลมุนปลีกตัวออกไป คิบอมคยูฮยอนกับลูกน้องของเขาก็กำลังต่อสู้กับคนของแทคยอนอยู่ ซีวอนวิ่งไปที่บันไดทันทีเพราะเห็นแทคยอนเดินขึ้นไป

“ไอ้พวกบ้านี้มาจากไหนกันเยอะแยะว่ะ” ลูกน้องของแทคยอนที่มาจากไหนอีกก็ไม่รู้ตรงเข้ามาดักร่างสูงไว้ไม่ให้ขึ้นไปข้างบนได้ แต่ล่ะคนมีอาวุธติดมือมาด้วยทั้งไม้ทั้งมีดทำให้ต้องระวังตัวมากขึ้น

คิบอมที่เห็นทางเพื่อนเริ่มเสียเปลียบก็รีบวิ่งไปช่วยอีกแรง ตอนนี้เขาส่งสัญญาณให้ลูกน้องที่อยู่ด้านนอกกับพวกที่สุ้มอยู่ตามที่ต่างๆเข้ามาสมทบอีกแรงจนต้อนนี้รอบๆคฤหาสน์เต็มไปด้วยความวุ่นวาย

“แกตามแทคยอนไป” คิบอมใช้ไม้ตีหัวชายชุดดำจนลงไปกองกับพื้น “เดี่ยวทางนี้ฉันกับคยูฮยอนจัดการเอง”

ซีวอนวิ่งฝ่ากลุ่มลูกน้องของแทคยอนขึ้นมาถึงชั้นบนจนได้ แต่แทคยอนหายไปแล้วร่างสูงหันซ้ายหันขวาแล้วเลือกที่จะเดินไปทางด้านซ้าย มือหนาหยิบปืนที่เหน็บเอวไว้ขึ้นมาก่อนจะเดินสำรวจตามห้องต่างๆเพื่อตามหาคนรัก

ปัง ปัง ปัง

กระสุนปืนเชียวหัวซีวอนไปแค่นิดเดียวร่างสูงรีบหาที่หลบก่อนจะยิงสวนกลับไปบ้าง เขาไม่หน้าประมาทเลยให้ตาย

“จะไปไหนคุณซีวอน” จุงโฮเอ่ย

“หลีกไป... ถ้าไม่อยากเจอดี” ซีวอนออกมาจากห้องที่หลบอยู่ มือหนาเลงปืนไปที่จุงโฮเช่นเดียวกันจุงโฮที่เลงปืนมาทางซีวอนเหมือนกัน

“แหม...หน้ากลัวจัง” จุงโฮเหนี่ยวไกปืนเป็นคนแรกทั้งสองคนเปิดฉากต่อสู้กันอย่างดุเดือด ซีวอนเบี่ยงตัวหลบกระสุนได้เฉียดฉิวก่อนจะพุ่งเข้าใส่จุงโฮมือหนาส่งกำปั้นใส่หน้าจุงโฮไปเต็มๆจนร่างหนาล้มลงไปกองกับพื้นแต่ก็ลุกขึ้นมาใช้เท้าถีบร่างสูงจนกระเด็นได้อย่างรวดเร็ว

จุงโฮเหนี่ยวไกอีกครั้งแต่ก็ได้แค่เฉียด ซีวอนยิงเข้าที่มือของจุงโฮจนปืนตกลงพื้นแล้วยิงซ้ำอีกแต่ไม่โดน จุงโฮรีบเข้ามาประชิดตัวร่างสูงแล้วต้อยเข้าที่ท้องจับเหวี่ยงร่างสูงเข้ากำแพงแล้วเอาแขนข้างที่ถือปืนอยู่กระแทกเข้ากำแพงจนปืนตก พอปืนตกพื้นซีวอนก็ถีบท้องจุงโฮจนร่างหนากระเด็นไปกระแทกกำแพงอีกด้าน

ทั้งสองสู้กันอยู่นานจนสะบักสะบอมกันทั้งคู่ในที่สุดซีวอนก็ซัดจุงโฮจนลงไปกองกับพื้นแทบไม่มีแรงลุกขึ้นมาร่างสูงเห็นอย่างนั้นจึงรีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นแต่ก็ไปได้ไม่ไกลนัก

“นายใหญ่ก็บอกแล้วไงว่ามันไม่ง่าย” อูยองกระโดดลงหลังจากตู้โชว์ส่งยิ้มยียวนให้กับร่างสูง “ไม่ฟังกันบ้างเล๊ย....”

“ไม่ลองก็ไม่รู้หรอกว่ามันง่ายหรือยาก”

o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o

จากที่นั่งร้องฮยอกแจก็ต้องตกใจเพราะได้ยินเสียงปืนที่ดังขึ้นใกล้ๆแถวนี้หลายนัด ร่างเล็กรีบลุกขึ้นออกแรงทุบประตูอีกรอบเป็นห่วงคนข้างนอกใจจะขาดไม่อยากนั่งรออยู่แบบนี้อีกแล้ว

“ฮึก เปิดสิ” ฮยอกแจเลิกทุบประตูแล้วถอยออกจากประตูก่อนจะวิ่งชนประตูแทน “โอ้ย!!”

ฮยอกแจล้มลงไปกองกับพื้นเจ็บร้าวไปทั้งบริเวณที่ใช้กระแทกประตู แต่ร่างเล็กก็ยังพยุงตัวลุกขึ้นแล้ววิ่งใส่ปนะตูอีกรอบ อีกรอบและอีกรอบ

ตุบ

แล้วร่างเล็กก็ต้องลงไปกองอยู่กับพื้นอีกเป็นรอบที่เท่าไหรก็ไม่รู้ ตอนนี้แขนกับไหลเล็กปวดจนเหมือนว่าจะหลุออกจากกันได้ นี้ถ้าถอดเสื้อออกมาคงจะเขียวช้ำไปทั้งแขนแน่ๆ มือเรียวกุมไหลบางไว้ด้วยความเจ็บและพยายามลุกขึ้นอีกครั้ง

“ฉันไม่ยอมแพ้หรอก!!” ฮยอกแจหันซ้ายหันขวาหาตัวช่วยแต่ในห้องกลับว่างเปล่า “อ๊ากกกกก....”

ปึงๆๆๆๆๆ!!

เท้าเล็กระตมถีบประตูด้วยความหงุดหงิดก็ในห้องนั้นไม่มีอะไรที่ร่างเล็กจะใช้พังประตูได้เลยแขนก็เจ็บไปหมด จะให้กระโดดหน้าต่างลงไปก็ไม่กล้าเพราะถ้าโดดลงไปจริงๆก็คงได้ตายก่อนได้เจอคนรักแน่

ปัง ตึง

เท้าเล็กก้าวถอยห่างจากประตูเมื่อได้ยินเสียงกระสุนกระทบเหล็กจนมันตกลงพื้นดังตึง บานประตูค่อยๆเปิดออกพร้อมกับใครบางคนที่เดินเข้ามาภายในห้อง

o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o

มีดเล่มใหญ่กวัดแกว่งซ้ายขวาไปมาดวงตาจับจ้องไปที่ร่างสูงก่อนจะพุ่งเข้าใส่ มีดเล่มใหญ่เฉียดหน้าไปนิดเดียวโดยที่ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัวซีวอนก็ต้องหลบหลีกคมมีดที่พุ่งใสอีกหลายครั้ง ร่างสูงทำถ้าจะยิงใส่ร่างโปร่งแต่ปืนกลับถูกปัดกระเด็น

“บ้าเอ่ย!!” ซีวอนอาศัยช่องว่างตอนอูยองเงื่อมีดแตะเข้าสีข้างร่างโปร่งจนกระเด็นไปชนกับกำแพง ก่อนจะตามไปซ้ำ

อูยองไหวตัวหลบขายาวที่วาดมาทางตัวเองได้หวุดหวิด แขนยาวเงื่อมีดฟันร่างสูงแต่ร่างสูงหลบได้จึงใช้เท้าแตะสีข้างของอีกคน ข้อมือหนาข้างที่ถือมีดอยู่นั้นโดนล็อกไว้ด้วยมือข้างเดียวซีวอนใช้มืออีกข้างต้อยเข้าที่ใบหน้าของอีกคนไปสี่ห้าหมัดแล้วแทงเข่าใส่ร่างโปร่งอีกหลายครั้ง

อูยองบิดข้อมือจนหลุดต้อยหน้าร่างสูงไปหนึ่งหมัดแล้วพันเข้าที่แขนแกร่งจนได้แผล มือหนากุมแผลไว้ก่อนจะหลบมีดของอีกฝ่ายที่พุ่งเข้าใสหน้าท้อง มือหนาฟาดไปที่ข้อมือของอูยองจนมีดตกลงไปกับพื้นแทงเข่าใส่แล้วใช้แขนฟาดลงที่ท้ายทอยจนอูยองลงไปกองกับพื้นเท้าใหญ่กำลังจะแตะอัดที่ท้องแต่อูยองก็หลบทันแล้วลุกขึ้นมาแตะร่างสูงอีกหลายทีโดนบ้างไม่โดยบ้าง เท้าใหญถีบเข้ากลางอกอูยองอย่างแรงจนชนอัดกำแพงลงไปนอนสลบอยู่ที่พื้น

ซีวอนเดินไปหยิบปืนก่อนจะออกเดินอีกครั้ง เดินมาได้สักพักร่างสูงก็ได้ยินเสียงตึงตังดังมาจากทางบันไดเล็กๆแคบๆแล้วเสียงนั้นก็เงียบไป ร่างสูงรีบเดินขึ้นบันไดไปทั้นทีเสียงนั้นอาจจะเป็นฮยอกแจก็ได้ ขณะที่กำลังเดินขึ้นไปเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกแต่คราวนี้มีเสียงตะโกนดังขึ้นมาด้วยไม่รอช้าซีวอนรีบวิ่งขึ้นไปทันที

เมื่อมาถึงข้างบนก็พบกับประตูไม้ที่มีกุญแจดอกใหญ่คล้องอยู่ซีวอนยกปืนขึ้นมายิงแม่กุญแจจนมันหลุดกระจายลงกองกับพื้น มือหนาดันประตูเข้าไปในห้องร่างสูงยืนนิ่งเมือเห็นคนตัวเล็กนั้งอยู่กับพื้นเนื้อตัวมอมแมมจากฝุ่นในห้อง

“ซีวอน...” “ฮยอกแจ...” เอ่ยขึ้นมาพร้อมกันฮยอกแจลุกขึ้นยืนไม่อยากเชื่อว่าร่างสูงจะมายืนอยู่ตรงนี้ ด้วยความคิดถึงร่างเล็กตรงเข้าไปกอดคนรักแน่น

“ซีวอนนี้นายจริงๆใช้ไหม... ฉันไม่ได้ฝันไปใช้ไหม” แขนเล็กกอดร่างสูงแน่นขึ้น ใบหน้าเล็กซุกลงบนอกแกร่งแนบแน่นจนร่างสูงรู้สึกได้ถึงความชื่นจากหยดน้ำตาของร่างเล็กที่ไหลไม่หยุด

“นายไม่ได้ฝันฮยอกแจ” มือหนาดันร่างเล็กออกจากอ้อมกอดแล้วใช้สองมือประคองใบหน้าเล็กไว้ไล้นิ้วเกลี่ยหยาดน้ำตาที่อาบแก้มเนียนให้อย่างเบามือ “ฉันมารับนายแล้วเราจะออกไปจากที่นี้ด้วยกัน”

“อืมมม... โอ้ย!” อยู่ๆฮยอกแจก็ร้องออกมามีเล็กกุมหัวไหล่ตัวเองไว้ มือหนาเลื่อนคอเสื้อลงมาจนไหล่เล็กโผล่ออกมาเผยให้เห็นผิวเนื้อเขียวช้ำ

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ฮยอกแจ... มันทำร้ายนายใช่ไหมฉันจะไปฆ่ามัน!?” ซีวอนกำมือแน่นเมื่อเห็นรอยช้ำบนตัวคนรัก

“อย่า!! ซีวอนมันอันตราย” ฮยอกแจรั้งร่างสูงไว้ “รอยนี้มันเป็นเพราะฉันวิ่งชนประตูเอง”

“ถึงอย่างนั้นฉันก็จะฆ่ามัน” ซีวอนยังทำถ้าจะออกไปตามหาแทคยอน

“แต่ถ้าเกิดเป็นนายที่ตายซะเองแล้วฉัน... ฉันจะอยู่ได้ยังไง?” ฮยอกแจจ้องหน้าร่างสูงนิ่งดวงตากลมโตมีหยาดน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด

“ขอโทษนะ... เราไปหาพวกคิบอมกันเถอะก่อนที่แทคยอนจะมา” ร่างสูงจับมือเล็กไว้แน่นทั้งสองคนเดินออกมาจากห้อง เดินไปตามทางเดิมที่ร่างสูงเดินมาซีวอนคอยระมัดระวังรอบตัวอยู่ตลอดเวลาแต่....

“คิดว่าจะพาเมียฉันออกไปมันไม่ง่ายหรอกนะ” แทคยอนเดินออกมาจากห้องที่ร่างสูงเดินเลยมาแล้วพร้อมกับชานซอง

“โอ้ย!!” ฮยอกแจโดนแทคยอนกระชากออกไปโดยไม่ทันตั้งตัว ซีวอนเอี้อมมือจะดึงฮยอกแจกลับมาก็ไม่ทันแล้วเพราะตอนนี้ฮยอกแจอยู่ในวงแขนของแทคยอนแล้ว

“ปล่อยฮยอกแจเดียวนี้นะ” ซีวอนทำถ้าจะเข้าไปเอาตัวฮยอกแจคืนแต่ก็โดนชานซองขวางไว้

“หึ! ชานซองจัดการส่งมันไปลงนรกซะ!!”

ทางด้านคิบอมกับคยูฮยอนตอนนี้จัดการซัดคนของแทคยอนลงไปกองกับพื้นแล้วกว่าสามสิบคน ทั้งสองจึงปล่อยให้ลูกน้องที่เหลือจัดการก่อนจะตามซีวอนที่หายขึ้นไปนานแล้วยังไม่ลงมาซักทีขึ้นไป คิบอมวิ่งไปตามเสียงร้องที่แว่วมาตามทาง

“ไม่นะ หยุด ซีวอน...” ฮยอกแจร้องห้ามพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดของแทคยอนแต่ไม่ได้ผล

“ดูไว้ก่อนที่นายจะไม่ได้เห็นมันอีก” แทคยอนพูดเสียงเหี้ยมเมื่อเห็นชานซองปล่อยหมัดใส่ร่างสูงไม่ยั้ง

ซีวอนหลบหมัดที่พุ่งเข้าใส่ไม่ยั้งแล้วใช้เท้ายันชานซองออกไป แต่ก็ต้องหลบลูกเตะของจุงโฮที่อยู่ๆก็โพล่มาอีกคน ซีวอนจับจุงโฮเหวี่ยงใส่ชานซองแล้วไปทางแทคยอนหวังจะดึงฮยอกแจออกมาแต่ก็ต้องหลบกระสุนที่วิ่งเข้าใส่ด้วยฝีมือของจุงโฮ

ปัง

ซีวอนล้มลงไปกองกับพื้นเพราะถูกยิงเข้าที่ขาชานซองตามเข้ามากระถืบซ้ำจนร่างสูงนิ่งไป ฮยอกแจเห็นแบบนั้นก็ยิ่งดิ้นแรงขึ้นแทคยอนผลักร่างเล็กให้ชานซองคุมตัวไว้ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งลงตรงหน้าซีวอนมือสากกำลงไปบนเส้นผมหนาแล้วกระชากหัวร่างสูงให้เงยขึ้นมามองหน้าตัวเองให้ชัดๆ

“วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่แกจะได้อยู่รกโลก” แทคยอนถอยห่างออกมาจากซีวอนก่อนจะยื่นมือออกไปรับปืนจากจุงโฮ “พี่กำลังจะแก้แค้นให้นายจุนซู”

“ไม่อย่าฆ่าซีวอนนะ” ฮยอกแจออกแรงดิ้นสุดกำลังเมื่อเห็นแทคยอนเล่งปืนไปที่ซีวอน หยดน้ำใสไหลจากดวงตาไม่หยุดก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายบีบรัดจนปวดตุบแทบหยุดหายใจ

“ซีวอนนน!! ”

ปัง!!

o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o

เพล้ง

ขณะที่ทางทงเฮและครอบครัวฮยอกแจนั่งรอการกลับมาของพวกซีวอนอยู่นั้น อยู่ๆแก้วน้ำที่อยู่ในมือแม่ของฮยอกแจก็หล่นแตกกระจายเต็มพื้นห้องโถง

“ว้าย! แม่ค่ะเป็นอะไรรึเปล่าค่ะ” โซราเอ่ยถามแล้วรีบเข้าไปพาผู้เป็นแม่ออกมาจากตรงนั้น

“ไม่เป็นไรจ๊ะ... แม่คงจับแก้วไม่ดีก็เลยหลุดมือหน่ะไม่มีอะไรหรอก” ถึงจะบอกว่าไม่มีอะไรแต่เธอก็ยังหวั่นใจกลัวจะก็เรื่องไม่ดีขึ้นกับลูกชายคนเล็กของเธอ

ขอให้อย่าให้เป็นอย่างที่เธอคิดเลย

“งั้นผมว่าคุณลุงคุณป้ากับพี่โซราขึ้นไปพักข้างบนก่อนดีกว่าครับ เดียวทางนี้พวกผมสองคนจัดการเองครับ” ทงเฮเอ่ยเมื่อเห็นแม่ฮยอกแจหน้าซีดๆ “เออ... คุณพ่อบ้านครับรบกวนช่วยเก็บเศษแก้วพวกนี้ทีนะครับ”

“มันจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับพวกนั้นรึเปล่าครับพี่ทงเฮ” ซองมินเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าพ่อแม่และพี่สาวของฮยอกแจขึ้นไปข้างบนกันหมดแล้ว

“คงไม่หรอก” ทงเฮตอบเสียงเบา

“เฮ้อ.... ทำไมถึงยังไม่ติดต่อกลับมานะ” ซองมินพึมพำกับตัวเอง พวกนั้นออกไปกันตั้งหลายชั่วโมงแล้วยังไม่ติดต่อกลับมาเลย

“เมื่อไหรพวกนั้นจะกลับมานะ” ทงเฮพูดขึ้นลอยๆ

o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o

ร่างเล็กโถมเข้าใสแทคยอนจนร่างสูงแซไปทำให้กระสุนเปลี่ยนทางวิ่งไปชนเข้ากับกำแพงแทน มือเล็กพยายามแย่งปืนจากแทคยอนแต่ชานซองก็เข้ามาจับฮยอกแจพาดบ่าออกไป ร่างเล็กทั้งทุบทั้งเตะออกแรงดิ้นแล้วแต่ร่างโปร่งก็ยังไม่ยอมปล่อย

ปัง

แทคยอนทำท้าจะยิงซีวอนอีกครั้งแต่กลับโดนคิบอมที่กำลังวิ่งมายิงเข้าที่มือทำให้ปืนตกพื้นไป แทคยอนมองผู้มาใหม่ด้วยความโกรธแค่นิดเดียวเท่านั้นไอ้คนที่นอนกองอยู่แทบเท้าเขาก็จะตายแล้วแท้ๆ

“ซีวอน” คิบอมกับคยูฮยอนรีบวิ่งไปพยุงซีวอนขึ้นมามือก็เล่งปืนไปทางพวกแทคยอน “ปล่อยฮยอกแจซะ”

“ชานซองส่งฮยอกแจมาให้ฉัน” แทคยอนรับฮยอกแจที่ยังดิ้นรนเพื่อจะเข้าไปหาซีวอนอยู่มาไว้ในวงแขนมืออีกข้างรับปืนมาจ่อศรีษะเล็กไว้ “ถ้าเข้ามาฉันยิงมันแน่”

“ฮยอกแจ....” ซีวอนครางเรียกเสียงเบาเขาไม่หน้าพลาดเลย

แทคยอนดึงให้ร่างเล็กเดินตามไปพร้อมกับชานซองและจุงโฮ พวกซีวอนได้แต่ยืนมองแทคยอนพาฮยอกแจออกไปจากตรงนี้ไม่กล้าแม้แต่จะขยับกลัวคนตัวเล็กจะเป็นอันตรายพอพวกนั้นลับตาไปทั้งสามคนจึงรีบตามไปไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพวกนั้นคงลงไปข้างล้าง

ปัง ปัง ปังๆ

ชานซองจุงโฮรัวยิงใส่พวกซีวอนที่มาขวางทางตายไปหลายคนแล้วทั้งห้าคนเดินไปที่ลานกว้างรถสปอร์ตสีดำคันหรูวิ่งมาจอดตรงหน้าทั้งสี่คน แทคยอนดันร่างเล็กเข้าไปในรถกำลังจะตามเข้าไปแต่ร่างเล็กที่เข้าไปก่อนนั้นเปิดประตูอีกด้านแล้ววิ่งหนีไปทำให้ต้องวิ่งตามไปจับมาแต่....

ปัง ปัง ปังๆๆ

พวกซีวอนที่เห็นฮยอกแจวิ่งออกมาจากตรงนั้นได้ระดมยิงใสแทคยอนกับพวกจนพวกนั้นต้องวิ่งไปหลบหลังรถ ฮยอกแจที่ตกใจเพราะเสียงปืนทรุดลงนั้งกับพื้นแล้วใช้มือปิดหูไว้พอเสียงหยุดลงก็วิ่งไปหาพวกซีวอนที่อยู่หน้าประตูทันที

ปัง

“โอ้ย!! .. เจ็บ” ร่างเล็กล้มลงมือเรียวกุมแผลที่ขาไว้ แล้วพยายามลุกขึ้นอีกแต่ไม่ได้ผล

“ฮยอกแจ....!!” ซีวอนร้องลั้นเมื่อเห็นร่างเล็กล้มลง ร่างสูงถลาออกมาหาร่างเล็กนี้นั้งอยู่กับพื้น

“ซีวอนอย่าออกมานะ” ฮยอกแจตะโกนบอกแต่ไม่ทันแล้วซีวอนมาอยู่ตรงหน้าร่างเล็กแล้วแขนแกร่งกอดร่างเล็กไว้เมื่อเสียงปืนดังขึ้นอีก

ปัง ปัง ปังๆๆ

ซีวอนประคองร่างเล็กให้ลุกขึ้นทั้งสองกำลังจะวิ่งไปหาพวกคิบอมแต่ฮยอกแจกลับถูกกระชากจนล้มลงไปกองกับพื้นด้วยฝีมือของแทคยอน มือสากเล่งปืนไปที่ซีวอนอีกครั้งแล้วเหนี่ยวไกทันที

ปัง!!

ตากลมเบิกกว้างเมื่อโลหิตสีแดงฉานค่อยไหลออกจากอกด้านซ้ายเป็นจำนวนมาก ร่างเล็กหอบหายใจถี่รัวก่อนจะค่อยๆทรุดลงไปกองกับพื้นยังดีที่ซีวอนรับไว้ทัน ร่างสูงกอดคนรักที่ตัวสั้นน้อยๆไว้แน่นทำไม ทำไมต้องเป็นฮยอกแจ ทำไมถึงไม่เป็นเขาที่ถูกยิง

“....ฮยอกแจ” ซีวอนเรียกเสียงสั้น “ทำไม... ทำไมต้องเข้ามาขวางไว้ด้วย ...ฮยอกแจ”

“ซี..ว. อึก..ซีวอน” มือเล็กไล้ไปตามโครงหน้าเรียวอย่างแสนรัก “ดี... ดีจังที่นะ อึก นายไม่เป็นไร”

มือหนายกขึ้นมาจับมือเล็กไว้แน่น น้ำตาหยดใสไหลรินออกมาจากในตาคมเข้มจากหนึ่งหยดเป็นสองหยดสามหยดและไม่มีทีท้าว่าจะหยุดลงได้เลยเมื่อร่างเล็กยิ่งหอบหายใจถี่รัวกว่าเดิมเลือดก็ไหลไม่หยุด

“ฮยอกแจฉันขอโทษ... เพราะฉันนะ” มือเรียวเลื่อนมาปิดปากร่างสุงไว้ก่อนจะยิ้มให้อย่างอ่อนแรง

“ไม่...มะ ไม่ใช่เพราะนาย แค่กๆ” ฮยอกแจไอออกมาเป็นเลือดใบหน้าแสดงความเจ็บปวดอย่างที่สุด “รัก ระ อึก รักนาย ชั้นรั...ก”

มือเรียวตกสู้พื้นตามแรงโน้มท่วงโลกตาเรียวปิดสนิทร่างทั้งร่างอ่อนปวกเปียก

“ไม่........!!”