spencer_lee

- -1- -

ร่างบอบบางบนเตียงนอนนุ่ม ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่า เผยผิวขาวใสเนียนละเอียดเป็นมันวาวเพราะเม็ดเหงื่อที่แย่งกันผุดออกมา ด้วยไอร้อนในร่างกายที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แม้กายท่อนล่างจะจะสวมใส่กางเกงยีนต์เนื้อหนา แต่หยาดเหงื่อที่ไหลออกมาก็ทำให้เนื้อผ้าชื่นขึ้น

o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o

“นี่ วันนี้ฉันไปนั่งเล่นที่ห้องนายนะ” ทงเฮเดินเข้ามาโอบไหล่เพื่อนพร้อมพูดอย่างอารมณ์ดี เพราะวันนี้ไม่มีการบ้านที่ต้องทำ ดังนั้นเวลาว่างของทงเฮก็มักจะหมดไปกับการไปเช่าหนังดีวีดีไปดูที่ห้องของฮยอกแจ

 “ก็ตามใจ” ฮยอกแจตอบแบบเคยชิน

 ทั้งคู่อยู่หอพักเดียวกันแถมยังอยู่ห้องใกล้กัน เรียนก็มหาลัยเดียวกันอีก เพื่อนซี้ที่สุดของฮยอกแจ ก็คือ ทงเฮ ชายหนุ่มที่หน้าตาน่ารักเหมือนเด็กผู้หญิงนี่ล่ะ แต่ฮยอกแจก็ยังมีเพื่อนอีกคนที่อยู่พอพักเดียวกัน นั่นก็คือ คิบอม ชายหนุ่มที่ทั้งนิสัยดี แถมยังหน้าตาดีราวกับเทพบุตรก็ไม่ปาน

หลังจากหมดชั่วโมงเรียน ฮยอกแจกับทงเฮก็พากันเดินกลับหอพัก

“เดียวฉันตามไปที่ห้องนะ ต้องไปชวนคิบอมก่อน ไม่งั้นหมอนั่นต้องงอนอีกแน่ๆ ไปห้องนายแล้วไม่ชวนหมอนั่นทีไรนะ เป็นต้องงอนฉันทุกที” ทงเฮบอกยิ้มๆ จนฮยอกแจคิดว่า 2 คนนี้ทำตัวเหมือนเป็นแฟนกันเข้าไปทุกทีซิ

ทงเฮเดินไปทางห้องของคิบอม ฮยอกแจก็เดินเข้าห้องตัวเอง แต่แล้วความรู้สึกบางอย่างก็แวบขึ้นมาในหัว...

 “โอ้ย!! ตาย...ดีวีดีหนัง AV นั่น!!”

  ใช่ล่ะฮยอกแจเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เอาหนัง AV ไปคืนร้าน แล้วนี่ถ้าทงเฮเข้ามาในห้องแล้วเผลอหยิบไปเปิดดูเข้าล่ะ!! มีหวังฮยอกแจได้ถูกหาว่าบ้ากามเช่าหนัง AV มาดูแน่ๆเลย...

โธ่เอ้ย!! เค้าตั้งใจเช่ามาดูที่ไหนล่ะ ก็หน้าปกดีวีดีมันเป็นเรื่องทไวไลท์นี่หว่า แต่แผ่นดีวีดีข้างในดันกลายเป็นหนังอย่างว่าไปซะได้

 -ก๊อก ก๊อก ก๊อก-

 เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นทำเอาฮยอกแจสะดุ้งโหยง!! ร่างบางเริ่มลุกลี้ลุกลนจะหาทางเอาดีวีดีโป๊ไปซ่อน จะให้ทงเฮหรือคิบอมเผลอหยิบไปเปิดดูไม่ได้

“เอาไงดีว่ะ!!” ฮยอกแจพึมพำกับตนเองเบาๆ

-ก๊อก ก๊อก ก๊อก-

เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้งราวกับจะเร่งให้คนในห้องรีบไปเปิดประตู

  “มาแล้ว..มาแล้ว...!”ฮยอกแจตะโกนบอกไปก่อนจะรีบหยิบแผ่นดีวีดีเจ้าปัญหาโยนเข้าไปที่ใต้เตียง แบบว่าหาที่ซ่อนแก้ขัดชั่วคราว  แล้วรีบไปเปิดประตู

 แต่ว่า...

คนที่มาเคาะประตูไม่ใช่ทงเฮอย่างที่คิด แต่ดันกลายเป็น

 “ซีวอน!!” ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตเบิกกว้าง ด้วยความตกใจทันทีที่เห็นว่าคนที่เพิ่งบ่นว่าเกลียดอยู่เมื่อเช้า ดันมายืนอยู่ที่หน้าห้องฮยอกแจตอนนี้

 “นายทำกระเป๋าตังหล่นที่หน้ามหาลัยน่ะ ฉันเก็บได้เลยเอามาคืน”  ซีวอนบอกก่อนจะยื่นกระเป๋าตังคืนให้ฮยอกแจ แต่อีกฝ่ายกลับยังยืนนิ่ง เพราะยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ฮยอกแจยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองทำกระเป๋าตังหล่นตอนไหน

 “นายไม่สบายรึเปล่า หน้าซีดๆ” ซีวอนสังเกตตั้งแต่ตอนที่อีกฝ่ายเปิดประตูห้องออกมาเจอตัวเองแล้ว ฮยอกแจหน้าซีดหยั่งกะไก่ต้มแน่ะ!!

  “ป่ะ!!...เปล่านี่”  เพราะความกลัวจะถูกซีวอนจับได้ ฮยอกแจเลยรีบปฏิเสธก่อนจะคว้ากระเป๋าตังของตัวเองคืนมาแล้วรีบปิดประตูห้องทันที

 แต่ว่า...ซีวอนกลับใช้มือดันประตูห้องเอาไว้ไม่ให้ฮยอกแจปิดประตูได้

“นี่นาย!! จะทำอะไร หมดธุระแล้วก็กลับห้องตัวเองไปซิ” ฮยอกแจออกปากไล่ด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนเหมือนจะกลัวซีวอนอยู่ไม่น้อย จนซีวอนอดสงสัยไม่ได้

 ซีวอนกับฮยอกแจก็แค่รู้จักกันในฐานะเพื่อนร่วมสถาบันเท่านั้น และถึงจะอยู่หอพักเดียวกัน แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้คุยกันซักเท่าไหร่ แล้วไหงอยู่ดีๆ ฮยอกแจถึงได้ทำท่าเหมือนไม่อยากอยู่ใกล้ซีวอนอย่างงี้ล่ะ

 “นายลืมอะไรรึเปล่า” ซีวอนถาม ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกอะไรมากนัก ซึ่งก็เป็นปกติของชายหนุ่มอยู่แล้วที่ไม่ใช่คนช่างพูดช่างคุย ออกจะเป็นคนเงียบๆซะมากกว่า ผิดกับฮยอกแจที่ปกติจะยิ้มเก่งช่างพูด ติดจะพูดมากด้วยซ้ำ แต่วันนี้กลับพูดจาตะกุกตะกักมีพิรุธยังไงไม่รู้

“ล่ะ!!ลืมอะไรอีกล่ะ...ไม่ซะหน่อย...น่ะ!! นายกลับห้องไปได้แล้วไป”  ฮยอกแจออกปากไล่อีกครั้ง ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตเลิ่กลั่กไปมา

  “นายลืมขอบคุณฉัน” ซีวอนทวงคำขอบคุณเอาดื้อๆ โดยที่ใบหน้าของร่างสูงยังคงเรียบเฉย เพราะที่จริงแล้วเค้าก็ไม่ได้จะรู้สึกเดือนร้อนซักนิด ถ้าแค่ฮยอกแจจะไม่เอ่ยขอบคุณ แต่เพราะซีวอนอยากให้การสนทนาครั้งนี้มันนานพอที่จะทำให้จับพิรุธได้ว่า ฮยอกแจซ่อนอะไรไว้ในห้องถึงได้กลัวว่าซีวอนจะเข้าไปข้างในห้องนัก

 ฮยอกแจถึงกับอ้าปากค้างทันทีที่ได้ยินคำทวงบุญคุณจากร่างสูง

 “นายนี่มัน??แย่ที่สุด!!” ฮยอกแจว่าประชดออกไปก่อนดันประตูห้องปิดลงอีกครั้งได้สำเร็จ

ซีวอนได้แต่ยืนมองบานประตูอย่างงงๆ ทั้งๆที่เก็บกระเป๋าตังมาคืนให้แท้ๆแทนที่จะขอบคุณแต่ถูกด่าแทนซะงั้น

“อะไรของเค้า?” ซีวอนบ่นออกมา แต่ร่างสูงก็หันหลังเดินกลับห้องโดยไม่ได้คิดจะเคาะประตูห้องฮยอกแจอีกเป็นครั้งที่2 แต่คิ้วเข้มก็ยังขมวดเข้าหากันอย่างแคลงใจ

ฮยอกแจยืนใจเต้นตุ้มๆต่อมๆอยู่ที่ประตู กลัวว่าซีวอนจะเคาะประตูอีก แต่พอผ่านไปสักพัก เมื่อไม่ได้ยินเสียงอะไร ฮยอกแจก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกออกมา ก่อนจะมองกระเป๋าตังในมือ ฮยอกแจเปิดกระเป๋าออกดูเพื่อตรวจว่ามีอะไรหายไปบ้างรึเปล่าและสิ่งที่พบก็คือ...

“เฮ้ย!! ไอ้บ้านั่น...อ้ากกก...ไอ้เจ้าม้าบ้า!!” ฮยอกแจโวยวายลั่นเมื่อเห็นว่าซีวอนทำอะไรกับกระเป๋าตังของตน

 รูปถ่ายของฮยอกแจที่เคยใส่อยู่ในนี้มันหายไป แต่ดันมีรูปถ่ายของคนที่ไม่น่าจะมาอยู่ในกระเป๋านี้ได้ รูปของ ชเว ซีวอน!!

ไอ้ม้าบ้านั่นจงใจยั่วโมโหกันชัดๆ !

 ฮยอกแจตัดสินใจเปิดประตูห้องพรวดออกมาหวังจะไปเอาเรื่องซีวอนเต็มที่ อยู่ดีๆก็เอารูปเค้าไป แถมยังยัดเยียดเอารูปตัวเองมาให้เค้าเนี่ยนะ ไม่บ๊องไปหน่อยเหรอ!!

 แต่ว่าแค่เพียงเปิดประตู ยังไม่ทันได้ก้าวออกไปไหน ก็ต้องชะงัก! เพราะซีวอนดันมายืนอยู่ตรงหน้าแถมยังมีทงเฮกับคิบอมยืนขนาบข้างอยู่ด้วย

 “อ้าว!! แหมนายนี่เซ้นต์ดีชะมัดยังไม่ทันเคาะประตูเลยนายก็มาเปิดให้ซะแล้ว ปะปะ เข้าห้องเร็วๆๆ” ทงเฮพูดเองเออเองพลางดันหลังเพื่อนให้เข้าไปในห้อง

 “เฮ้ย!! เดียวดิ แล้วไอ้หมอนี่มาได้ไง ใครเชิญ?”  ฮยอกแจหันไปมองซีวอนด้วยสายตาท้าทายปนเอาเรื่อง ทำให้ทั้งทงเฮและคิบอมนึกแปลกใจ?

 “เฮ้ย? นี่นายเป็นคนหวงห้องตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย? พอดี ชั้นเจอซีวอนเมื่อกี้ ก็เลยชวนเค้ามาด้วย อยู่กันหลายคนสนุกดีออก”  คิบอมบอกพลางรีบดันหลังซีวอนให้เดินเข้ามาในห้องเพราะกลัวว่าฮยอกแจจะปิดประตูใส่หน้าซีวอนซะก่อน

 “แต่ว่า!!”  ฮยอกแจจะแย้ง แต่สุดท้ายก็ต้องเงียบปากไม่พูดต่อ เพราะไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรมาไล่ซีวอนดี เพราะถ้าขืนเค้าบอกความจริง ว่าตัวเองดูหนัง AV ที่ซีวอนเล่นเมื่อคืนล่ะก็ ความก็แตกหมดน่ะซิ

 “แต่...อะไร?” ทงเฮเค้นถาม เมื่อเห็นเพื่อนทำท่าอึกอักลำบากใจ แต่ฮยอกแจก็ไม่ตอบ ทำได้เพียงเบ้ปากทำหน้ามุ่ยแบบไม่พอใจเท่านั้น

 “งั้นเดียว ชั้นกับคิบอมไปซื้อขนมข้างนอกก่อนนะ เดียวจะเหมาโซจูมาหลายๆโหล แล้วมาปาร์ตี้กันให้มันไปเลย” ทงเฮบอกก่อนจะรีบดึงคิบอมออกไปโดยที่ฮยอกแจทักท้วงอะไรไม่ทัน

 “เฮ้ย!! พวกนาย เดียวดิ แล้วจะปล่อยให้ฉันอยู่กับ...โธ่เอ้ย”  ฮยอกแจแย้งแต่ทงเฮกับคิบอมก็ออกไปข้างนอกซะแล้ว ไม่ได้สนใจฟังฮยอกแจซักนิด

ร่างเล็กยิ่งหน้ามุ่ยหนักกกว่าเดิมเมื่อหันมาเห็นซีวอนยืนหน้าแป้นแล้นอยู่ในห้องตัวเอง ไม่รู้รึไงว่าเจ้าของห้องเค้าไม่ตอนรับ!! ฮยอกแจได้แต่บ่นอยู่ในใจพลางมองซีวอนตาเขียวปั๊ด ก่อนจะเดินปึงปังไปที่ระเบียงเพราะไม่อยากเห็นหน้าซีวอน ส่วนซีวอนพอเห็นฮยอกแจทำท่ากระฟัดกระเฟียดแบบนั้นก็แอบอมยิ้มอยู่คนเดียว

 ใบหน้าหวานๆกับท่าทางเอาแต่ใจ ดูแล้วมันก็น่ารักไปอีกแบบ

 ร่างสูงอยากรู้จริงๆว่าอะไรที่ทำให้คนตัวเล็กทำท่าเหมือนไม่ชอบขี้หน้าตัวเองแบบนั้น ซีวอนมองไปรอบๆห้อง พลันสายตาคมก็ไปหยุดอยู่ที่ของบางอย่างที่โผล่ออกมาจากใต้เตียง ร่างสูงเดินไปก้มลงหยิบมันขึ้นมา แล้วรอยยิ้มมุมปากก็กระตุกยิ้มขึ้นทันที

 “เป็นแบบนี้เองหรอ”

 ซีวอนเข้าใจแล้วล่ะว่า ทำไมฮยอกแจถึงมีท่าทีเลิ่กลั่กตอนเจอซีวอนที่หน้าห้องเมื่อกี้ แผ่นหนัง AV ที่ซีวอนเล่นถูกเอามาซ่อนไว้ใต้เตียง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังคิดแผนการบางอย่าง…

 ไม่นานทงเฮกับคิบอมก็กลับมาที่ห้องพร้อมกับโซจู โซจูนับสิบๆขวดถูกชายหนุ่มทั้ง 4 คน กระดกดื่มเอาๆรราวกับมันเป็นน้ำเปล่า

เวลาผ่านไปจนเกือบจะเที่ยงคืน ทงเฮเมาฟุบหลับไปได้ซักพักแล้ว  ส่วนฮยอกแจก็งัวเงียแบบกำลังเคลิ้มได้ที่เชียวล่ะ จะเหลือก็แต่คิบอมที่คอแข็งกับซีวอนที่ไม่ค่อยได้ดื่มเลยยังมีสติมากกว่าคนอื่น

 “เดียวฉันพาทงเฮกลับห้องก่อนดีกว่า ฝากนายดูแลฮยอกแจทีได้มะ หมอนี่น่ะ เวลาเมาชอบงอแงอยู่เรื่อย” คิบอมบอก พลางค่อยๆอุ้มทงเฮขึ้นมาเพื่อจะกลับห้อง

“งอแง??ยังไง”  ซีวอนไม่เขาใจคำว่างอแงในความหมายของคิบอมนัก

“งอแง...ก็แบบว่า...เอาน่าๆนายคอยดูแลทีแล้วกัน และถ้าง่วงนายก็ค่อยกลับห้อง” คิบอมสั่งทิ้งท้ายก่อนจะพาทงเฮที่เมาแล้วหลับกลับไปที่ห้อง ซีวอนหันกลับมามองฮยอกแจที่นอนดิ้นบิดตัวไปมา เป็นระยะๆอยู่บนพื้นห้อง

 แก้มเนียนใสเป็นสีแดงจัดจากฤทธิ์แอลกอฮอล ริมฝีปากสีเชอรี่อวบอิ่มเผยอน้อยๆ และเพราะนอนดิ้นไปมา ชายเสื้อมันก็ถลกขึ้นจนเห็นหน้าท้องแบนราบขาวนวลเนียน ซีวอนยิ้มออกมาบางๆ ฝ่ามือแกร่งเอื้อมออกไปหมายจะช่วยดึงชายเสื้อคนเมาให้กลับเข้าที่ เพราะไม่อยากให้มันดูยั่วยวนมากนัก

 แต่ว่า...

“อืออ...” ฮยอกแจฮึมฮัมในลำคอก่อนจะขยับพลิกตัวหันหน้ามาทางซีวอน ทำให้ชายเสื้อที่ถลกร่นขึ้นไปอยู่แล้วมันยิ่งเปิดขึ้นไปใหญ่

 ซีวอนชะงักมือค้างเอาไว้ ครู่เดียวร่างสูงก็เปลี่ยนใจ จัดการอุ้มร่างเล็กขึ้นแล้วพามานอนบนเตียง ชายเสื้อที่เลิกขึ้น ซีวอนก็จัดการถอดมันออกซะ

คนเมายังงัวเงียไม่รู้ตัวว่าความปลอดภัยของตัวเองนั้นกำลังอยู่ในระดับอันตราย!! ซีวอนก้มลงก่อนจะจูบเบาๆที่ริมฝีปากแดงระเรื่อ

“อืออ...อืมม...”  ฮยอกแจครางฮึมฮัม นอกจากจะไม่ได้เอียงหน้าหนีหนำซ้ำยังจูบตอบกลับไปอีกตะหาก

 มือเรียวยกขึ้นกอดคอซีวอนเอาไว้หลวมๆ ร่างสูงรีบผละริมฝีปากออกคิดว่าฮยอกแจจะสร่างเมา แต่เปล่าเลย

  แบบนี้นี่เองที่คิบอมเรียกว่างอแง...

ซีวอนเผยรอยยิ้มกริ่มออกมา ฝ่ามือนุ่มๆของฮยอกแจ เริ่มลูบไล้ไปบนแผ่นหลังของซีวอนซะด้วย

 แน่หล่ะ!! ฮยอกแจยังเมา ไม่ไสติ และซีวอนก็นึกอยากจะฉวยโอกาสขึ้นมาตะหงิดๆ

ใบหน้าหล่อเหลาซุกลงที่ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้อนุ่มเบาๆ

 “อาาา...”  ฮยอกแจครางออกมา ใบหน้าหวานบ่งบอกให้รู้ว่ากำลังเกิดอารมณ์อย่างว่า  ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตที่ตอนนี้ดูเหมือนครึ่งหลับครึ่งตื่น มากกว่าที่จะรู้ตัวว่ากำลังทำสีหน้าแบบไหน

 “อย่ามาโทษฉันทีหลังก็แล้วกัน ช่วยไม่ได้นี่ ก็นายอยากสวยขนาดนี้ทำไมล่ะ” ซีวอนกระซิบบอกฮยอกแจเบาๆ ทำเหมือนไม่รู้ว่าเวลาคนเมา แม้ประโยคบอกเล่าง่ายๆ เค้าก็ฟังไม่เข้าใจหรอก

แล้วฮยอกแจตอนนี้ คงจะยิ้มรับอยู่ล่ะมั้งที่ถูกชมว่าสวยน่ะ

 “อืมม...ร้อน...ร้อน...”  ฮยอกแจบ่นพึมพำออกมาแถมทำท่าจะปลดกางเกงตัวเอง กางเกงยีนต์ถูกปลดซิปซะหมิ่นเหม่ ซีวอนเลยจัดแจงช่วยถอดมันออกมาซะเลยให้รู้แล้วรู้รอด

 อ่าว!!!  แล้วแบบนี้ฮยอกแจจะเหลืออะไรให้ปกปิดร่างกายล่ะ เพราะไอ้แค่กางเกงชั้นในตัวเดียว ซีวอนคงไม่โง่พอจะปล่อยมันไว้ให้เกะกะลูกตาหรอก จริงมั้ย?

 ฝ่ามือแกร่งลูบไล้ไปตามต้นขาเนียน ลิ้นชื้นแฉะลากไล้เล็มเลียไปทั่วแผ่นอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักเพราะแรงอารมณ์ที่เริ่มโหมกระพือ

“อาา...อืออ...อะอืมม...”   เสียงครางหวานหูดังเป็นระลอก

 “กำลังงอแงได้ที่เลยซินะ” ซีวอนกระตุกยิ้มร้ายกาจ ร่างสูงถอดเสื้อผ้าตัวเองออกจนหมด แล้วทาบทับตัวเองกับร่างบอบบางของฮยอกแจ

 “แล้วนายจะรู้ ว่าในหนัง AV กับของจริงมันต่างกัน”

o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o

อากาศยามเช้าที่แสนสบายคงจะทำให้ซองมินหลับอุตุไปได้อีกเป็นชั่วโมง ถ้าไม่ติดว่าถูกใครบางคนทำให้ตื่นซะก่อน ความรู้สึกเหมือนถูกขโมยจูบทำให้ร่างอวบลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย

 “อรุณสวัสดิ์” เสียงทักทายที่ซองมินได้ยินอยู่ในทุกๆเช้า ร่างอวบยันกายลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะโผเข้ากอดอีกฝ่ายอย่างออเซาะ

“วันนี้จะกลับดึกรึเปล่า?” ซองมินถาม น้ำเสียงอ้อนๆบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าไม่อยากให้อีกฝ่ายกลับบ้านดึก

 ร่างโปร่งใบหน้าคมยิ้มให้พลางเอามือขยี้ผมนุ่มของซองมินเบาๆ

 “ทำไมล่ะ เหงาหรอ?” เป็นคำถามตรงๆและซองมินก็พยักหน้ารับ

 ดวงตาสีดำกลมโตฉายแววความเหงาอยู่ลึกๆ แต่มันจะเป็นเฉพาะเวลาที่รู้ว่าคนตรงหน้าจะต้องไปทำงานและกลับบ้านดึกเท่านั้น เพราะถ้าเป็นเวลาที่มีคนๆนี้อยู่ข้างๆซองมินก็ไม่รู้สึกเหงาหรอก

 “ถ้างั้นวันนี้ฉันจะกลับเร็วๆ แล้วเดียวจะพาไปกินข้าวข้างนอกดีมั้ย”  ร่างโปร่งบอก ทำให้ซองมินยิ้มแก้มปริ

 “แต่ตอนนี้ฉันต้องไปแล้วล่ะ นายอยู่บ้านห้ามซนล่ะ”  ร่างโปร่งแกล้งล้อ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปแต่ก็ถูกซองมินเรียกเอาไว้ ให้ต้องหันกลับมา

 “คยูฮยอน...”

 “หืม?ว่าไงเด็กดื้อ” ไม่วายที่คยูฮยอนจะแกล้งล้ออีกครั้ง ซองมินมุ่ยหน้าแบบงอนๆก่อนจะเอ่ยย้ำ

 “อย่ากลับดึกนะ”

คยูฮยอนยิ้มให้แต่ไม่ได้พูดอะไรก่อนจะออกจากห้องไป

 ซองมินเอนตัวลงนอนอย่างเดิม เตียงนุ่มหลังนี้ คือเตียงที่คยูฮยอนนอนกอดซองมินอยู่ทุกคืน และซองมินจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งอ้อมกอดของคนที่เค้ารักไปได้ แม้จะเป็นคนที่ชื่อ ลี ฮยอกแจ คนที่คยูฮยอนรักมากคนนั้นก็ตาม ในเมื่อเค้าแย่งคยูฮยอนมาได้แล้ว เค้าไม่มีทางยอมให้คยูฮยอนกลับไปเป็นของคนๆนั้นอีกเด็ดขาด

TBC.

PS.อย่าลืมเม้นนะจ๊ะ

เม้นกดเลย!! (ทำไมซ่อนลิงค์มิได้งง??)